گریه نکن پدر ……

همین “ نان حلال ” که در دست داری ……..

می ارزد به تمام سفره های رنگین حرامی که بعضی ها دارند ……

این روزها نان حلال در آوردن عرضه میخواهد …..

که تو داری پدرم …….

دستت را میبوسم که نان حلال بر سر سفره ی با برکتت دیدم …..

اگر …
اگر گناه وزن داشت؛

هیچ کس را توان آن نبود که قدمی بردارد،

خیلی ها از کوله بار سنگین خویش ناله میکردند،

و من شاید؛ کمر شکسته ترین بودم…

بارها خوانده‌ام تو را
در ضمیر تنهایی‌ام…
بارها صادقانه صدایت زده‌ام
در اوج ناتوانی و درماندگی…
ای شنونده رازهای نگفته،
می دانم لحظات غریبانه‌ام را عاشقانه میزبانی می‌کنی…
ای آشنای دردهای درون،
به خلوت خستگی‌هایم خالصانه می‌خوانمت
آیا مرا با رویی گشاده پذیرا خواهی بود؟
که از عالم و عالمیان روی گردانده به سمت تو آمده‌ام.
باور دارم نا امیدی از کرامت و بزرگواری‌ات روا نیست
آیا نیاز و ناتوانی‌هایم را بر من خواهی بخشید در آن دم که چشم امید به بخشش کریمانه‌ات دوخته‌ام؟
ای محرم اسرار درون 
ای دانای نگفته‌های سر به مهر مانده،
ای کارگشای گره‌های کور زندگی‌ام،
چگونه دور و نزدیکم بر تو پوشیده باشد، حال آنکه خواسته‌های نبامده بر زبانم را شنیده
و امیدم به فرجامی نیکو را، نیک میدانی…
به یقین رسیده‌ام که آنچه بر من گذشته است،
با سرانگشتان حکیمانه تقدیرت رقم خورده است
محبوب من
اگر خوار و محرومم کنی، آیا بر تو گران نخواهد آمد که عزت و بی نیازی را از غیر درگاهت به گدایی بنشینم؟!

فرازی از مناجات شعبانیه به قلم: سریه بضاعت پور (سبزینه)

و در آخرين روز رجب …( وداعي با ماه رجب و سلامي بر ماه پيامبر)
با رجب، وداع مي‌كنيم …
با همه‌ي خوبي‌هايش و همه‌ي فرصت‌هاي بزرگي كه از دعا و مناجات و توبه و استغفار به رويمان گشود.
سختي‌هاي وداع با اين ماه بزرگ را شايد لذت حضور در ماه پيامبر، شعبان، آسان سازد و اگر توشه‌اي در خور كسب نكرديم به اميد شعبان، منتهاي امل و آرزويمان را در عمل به خواسته‌هاي محبوب و معبودمان به كار مي‌گيريم.
گرچه فرصت استثنايي رجب رفت اما لحظه‌هاي طلايي ديگر در راه است؛‌
آنها را دريابيم.
خداحافظ ماه رجب؛ اي ماه ريزش رحمت پروردگار؛ اي ماه بزرگ خدا و اي ماه استغفار و روزه و ‌ اي ماه دعا و وصال.
و سلام بر تو اي ماه شعبان،‌ اي ماه رسول رحمت،‌ اي ماه استغفار و روزه و اي ماه دعا و وصال.

در آخرين روز رجب، سه عمل وارد شده است:
1. غسل
2. روزه كه موجب آمرزش گناهان گذشته و آينده است.
3. نماز حضرت سلمان

منبع: پايگاه اطلاع رساني دفتر حضرت آيت الله العظمي صافي گلپايگاني

الهی، اگر تقسیم شود به من بیش از این كه دادی نمی‌رسد، «فلك الحمد!»

چه سنگدل است سيري که گرسنه اي را نصيحت مي کند

تا درد  گرسنگي را تحمل نمايد.

آیا نوع زندگیمان امام زمانی است یا به عبارتی دیگر امام زمان پسند هست؟ آیا نوع معاشرت های ما طوری هست که امام زمان هم وارد مجلسمان شوند، همنشین با ما شده و نظر لطفی داشته باشند؟ یا برعکس؟

وقتى تأمّل مى کنیم مى بینیم همه قضایاى امام حسین(علیه السلام) در یک روز واقع شد و وقتى مردم کوفه و بصره از قضیّه ى قتل آن حضرت(علیه السلام) مطّلع شدند، ناراحت شدند و از ابتلاى آن حضرت و شهادت اسارت اهل بیت(علیهم السلام)، خدا مى داند که اهل ایمان چه قدر ناراحت بودند، به حدّى که گویا باورشان نمى شد.
در طول این مدّت دل اهل ایمان خون بود. امّا ما بیش از هزار سال است که گرفتاریم و حضرت حجّت(عجل الله تعالی فرجه) گرفتار است و دشمن ها نمى گذارند بیاید و او را حبس کرده اند. آیا حبسى از این بالاتر که نتواند خود را در هیچ آبادى نشان دهد و خود را معرّفى کند!
در این ما فوق هزار سال که آن حضرت در زندان است، خدا مى داند که قلوب اهل ایمان چه قدر خون است. آیا شایسته است که حضرت غائب(عجل الله تعالی فرجه) در مصایب و گرفتارى شبیه قضیّه ى حسین بن على(علیه السلام) به این مدّت طولانى گرفتار باشد و ما شادى کنیم؟!
تا کی باید بار گناهان و اشتباهات خود را متوجه دیگران و دیگر چیزها بکنیم؟ تا کی بایستی این همه مصیبت را به خاطر بی توجهی و فراموش کردن امام زمانمان(عجل الله تعالی فرجه) تحمل کنیم؟ تا کی می خواهیم خود را گول بزنیم و بیدار نشویم؟ پس کی بناست علت اصلی آن را متوجه شویم؟
پیشوای پنجم شیعیان، امام باقر(علیه السلام) می فرماید: هرگاه خداوند بخواهد بر مردم غضب کند (آن هم به خاطر اعمال ناشایست مردم) ما اهل بیت را از مجاورت با آن ها دور می کند. “اذا غضب الله تبارک و تعالی علی خلقه، نحانا عن جوارهم".
بیش از هزار سال پیش که حدود هشتاد سال از دوران غیبت کبرای امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) می گذشت، آن حضرت در نامه ای به شیخ مفید(ره) فرمودند: “ما به خبرهای شما احاطه کامل داریم و چیزی از خبرهای شما برای ما پنهان نمی ماند و آگاهیم از ذلت و خواری که به شما رسیده، از زمانی که عده ای از شما تمایل نموده اند به عقاید و اعمالی (ناپسند) که گذشتگان صالح از آن دور بودند و عهد و پیمانی را که از آن ها گرفته شده بود (نسبت به امام زمانشان) بدور انداختند گویا که نمی دانند.”
یادمان نرود که علاوه بر اینکه امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) چشم خداست و تمام زندگی ما را می بیند، در هفته دو بار نامه اعمال ما خدمت ایشان عرضه می شود و عملکردهای ما را ملاحظه می فرمایند و براساس آنچه عمل کرده ایم، با ما رفتار می کنند
نکته قابل توجه اینجاست که این توقیع در سال های اولیه دوران غیبت فرستاده شده است، اکنون که وضع بسیار بدتر از آن زمان است و مردم در سختی ها، فشارها و فساد بسیار بیشتری گرفتار شده اند.
علاوه بر اینکه امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) چشم خداست و تمام زندگی ما را می بیند، در هفته دو بار نامه اعمال ما خدمت ایشان عرضه می شود و عملکردهای ما را ملاحظه می فرمایند و براساس آنچه عمل کرده ایم، با ما رفتار می کنند.
آیا می خواهید بدانید فاصله ما با امام زمانمان چقدر است و معنای غربت و تنهایی چیست؟ به این چند جمله ساده و عامیانه خوب دقت بفرمایید؛ به ما فرموده اند که روز جمعه احتمال ظهور حضرت ولی عصر(ارواحنافداه) بیشتر است.

“یامولای هذایوم الجمعه و هو یومک المتوقع فیه ظهورک”